شگفتی ناپایداری

12 آذر 1403
|

اندیشیدن به مرگ و پایان یافتن زندگی و مواجهه با ذاتِ ناپایدار هستی در ظاهر امر، غم‌انگیز و بسیار ناامیدکننده می‌نماید. اما آیا می‌توانیم با مواجهه و رویکردی تازه به آن بیاندیشم و در عوض در این ناپایداری چیزی شگفت‌انگیز و جادویی بیابیم؟ چطور می‌توانیم با اندیشیدن به مرگ، به‌نوعی به خود زندگی برگردیم و از این فعل به‌مثابه محرکی برای غنی کردن زندگی‌هایمان پیش از مرگ استفاده کنیم؟
اندیشیدن به مرگ و پایان یافتن زندگی و مواجهه با ذاتِ ناپایدار هستی در ظاهر امر، غم‌انگیز و بسیار ناامیدکننده می‌نماید. اما آیا می‌توانیم با مواجهه و رویکردی تازه به آن بیاندیشم و در عوض در این ناپایداری چیزی شگفت‌انگیز و جادویی بیابیم؟ چطور می‌توانیم با اندیشیدن به مرگ، به‌نوعی به خود زندگی برگردیم و از این فعل به‌مثابه محرکی برای غنی کردن زندگی‌هایمان پیش از مرگ استفاده کنیم؟
ما در کارگاه «شگفتی ناپایداری» می‌خواهیم شجاعانه به درون این مغاک بنگریم و ببینیم در این هزارتوی سردرگم‌کننده و تیروتار چطور می‌توانیم راه خود را پیدا کنیم و بدون اضطراب از مواجهه با حقیقت یا بهتر از آن، با پذیرش این اضطراب به‌عنوان نوعی احساس موجه انسانی، قدم در آن بگذاریم. در پایان به این مسئله خواهیم  پرداخت که چطور می‌توانیم با حس فرجام‌خواهی درونی و چه‌بسا غریزی‌مان کنار بیاییم تا ناپایداری‌ها، ناتمامی‌ها و ابهام ذاتی جهان را نه‌تنها بپذیریم، بلکه به‌جای تهدید درنظرگرفتن‌شان، از آن‌ها در راست


نظرات

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

۰ دیدگاه ثبت شده است.